خلوتی با بلند اقبال
شمارهٔ ۲۰۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای بلبل بی دل منال آخر گلت پیدا شوداردیبهشت آید ز نو وز سر جهان برنا شود
۲
من هم دلی دارم غمین از هجر یار نازنینامید دارم کز کمین چون فروردین پیدا شود
۳
من هرچه می گویم به من بوسی دهی گوئی که لازآن لاله رو خواهددلم آسوده از الا شود
۴
جنی که من دارم به تن گورو بر جانان منکآب روان از هر کجا لابد سوی دریا شود
صفحهٔ ۱ از ۲