خلوتی با بلند اقبال
شمارهٔ ۱۹۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آن سرو قد به سیر گل و لاله میرودوز تاب می ز نسترنش ژاله می رود
۲
تا گل ز نسبت رخ تورنگ و بو گرفتزاین رشک داغ ها به دل لاله می رود
۳
حسن رخت فزون شده ازخط اگر چه ماهناقص شود زنور چو در هاله می رود
۴
کس ترک می به پیروی زاهد ار کندچون سامری است کز پی گوساله می رود
صفحهٔ ۱ از ۴