خلوتی با بلند اقبال
شمارهٔ ۲۰۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آن پری پابست گیسوی گره گیرم نمودعاقبت دیوانه ام کرد وبه زنجیرم نمود
۲
من نمی دادم بدودل نعلی از ابروی خویشاندرآتش بردوسحری کردوتسخیری نمود
۳
اینهمه چنین برجبین و چهرم از پیری مبیندرجوانی عشق روی اوچنین پیرم نمود
۴
نیست از بسیاری عمر اینکه پشتم گشته خمقد خمیده چون کمان آن قدچو تیرم نمود
صفحهٔ ۱ از ۲