خلوتی با بلند اقبال
شمارهٔ ۲۲۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ریزم از بس خون زچشم اندرکنارلاله زاری سازم اندر هر کنار
۲
شدکنارم چشمه ساری زاشک چشمتا زمن بگرفت آن دلبر کنار
۳
از پی وصل نگاری سیمتنرخ چو زردارم پر ازگوهر کنار
۴
من دگر آسوده دل خواهم نشستبا دلم آید نگارم گر کنار
صفحهٔ ۱ از ۲