خلوتی با بلند اقبال
شمارهٔ ۲۳۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بس دل مرده زنده گردد بازگر دهانت به خنده گردد باز
۲
زلف تو سر کشی کند تا کیگو که تا سرفکنده گردد باز
۳
بنده ای کوگرفته آزادیپیش روی تو بنده گردد باز
۴
مرغ دل بال وپر زند خواهدکه پر وبال کنده گردد باز
صفحهٔ ۱ از ۲