خلوتی با بلند اقبال
شمارهٔ ۲۵۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خیز ای نگار باده بیاور پیشاز شاه وشیخ وشحنه مکن تشویش
۲
دردمرا به باده بکن درمانمرهم مرا ز باده بنه بر ریش
۳
شهد است اگر زجام تو نوشم سمنوش است گر زدست تو بینم نیش
۴
تریاق آید ار توچشانی زهرجدوار آید ار تو خورانی بیش
صفحهٔ ۱ از ۲