خلوتی با بلند اقبال
شمارهٔ ۲۸۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به جمال توگشته دل مایلصد هزار آفرین به دیده ودل
۲
دل وجان هر دورا دهد آسانعاشقت را است دوریت مشکل
۳
نه به بر حاضری ونه ظاهرنه ز ما غائبی ونه غافل
۴
باولای توهرگنه طاعتبی رضای توهر عمل باطل
صفحهٔ ۱ از ۴