خلوتی با بلند اقبال
شمارهٔ ۳۳۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
شد وقت آنکز بی خودی وصفی ز دلداری کنموز طور و طرز دلبری کو دارد اظهاری کنم
۲
دورافکنم هم خرقه را از کف نهم هم سبحه رادر برنمایم طیلسان بر دوش زناری کنم
۳
منصور سازم خویش را وز دل برم تشویش راگویم اناالحق تا مگر جا بر سر داری کنم
۴
کس نیست با من هم زبان تا گویم از راز نهانآن به که بنشینم بیان در پیش دیواری کنم
صفحهٔ ۱ از ۲