خلوتی با بلند اقبال
شمارهٔ ۳۳۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تونوبهار منی نوبهار را چکنمبه پیش عارض تو لاله زار را چکنم
۲
توسروقد به کنارم نشسته ای شب وروزصفای سرو ولب جویبار راچکنم
۳
به باغ رفتم وشیدا شدم ز صوت هزارتوچون به صوت درآئی هزار راچکنم
۴
قرار از دل من زلف بیقرار توبردبه بی قراری زلفت قرار راچکنم
صفحهٔ ۱ از ۲