خلوتی با بلند اقبال
شمارهٔ ۳۶۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای دل نیی عاشق برو بر خویشتن بهتان مزنخود را سمندر نیستی بر آتش سوزان مزن
۲
آتش زدی برخرمنم ز آن سوختی جان وتنمبس کن به جا بنشین دمی بر آتشم دامن مزن
۳
تو مرد این میدان نیی تو رستم دستان نییغازی مشوبازی مکن منداز گوچوگان مزن
۴
بنگر به روی وموی اوجا گیرد درگیسوی اواما نصیحت گوش کن خود را بدان مژگان مزن
صفحهٔ ۱ از ۲