خلوتی با بلند اقبال
شمارهٔ ۳۷۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
فراق یار چه دانی چه می کندبا منبه جان من زند آتش بر آتشم دامن
۲
چنان شود که نماند دگر نم اندر یمز سوز دل کشم آهی اگر به دریا من
۳
چنان وود مرا پر نموده عشق از دوستکه خودبه حیرتم از اینکه من توام یا من
۴
تو دستگیری افتادگان چه فرمائیچه باک از غم عشقت گر افتم ازپا من
صفحهٔ ۱ از ۲