خلوتی با بلند اقبال
شمارهٔ ۳۹۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای بت ماه روی مشکین مودل به چوگان زلف توچون گو
۲
ای سنان قامت ای زره گیسوتیر مژگانی وکمان ابرو
۳
رستم داستان حسنی تونه خدایا که گشته ای بر زو
۴
تا که روزی نشینیم به کنارشه کنارم از اشک چشم چوجو
صفحهٔ ۱ از ۲