خلوتی با بلند اقبال
شمارهٔ ۴۰۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آری اگر ای بادز دلبر خبری کوداری اگر این تیره شب از پی سحری کو
۲
جانم به لب از حسرت وعمرم به سرآمدای نخل امید ار دهی آخر ثمری کو
۳
تا زر کنداز گوشه چشمی مس ما راجویا ز که گردیم که صاحب نظری کو
۴
گویند که چون سروبودقامت جانانطالع به سر سرو فروزان قمری کو
صفحهٔ ۱ از ۲