خلوتی با بلند اقبال
شمارهٔ ۴۰۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آینه در پیش خود بگرفت وگفتا کن نگاهگفت دیدی گفتم آری گفت چه گفتم دوماه
۲
گفت ماهی چون رخ من دیده ای گفتم بلیگفت کو کی گفتم اندر آینه خود کن نگاه
۳
گفت کاندر آینه عکس رخم هست او منمگفتم الحق راست فرمودی نمودم اشتباه
۴
گفت با رخسار من گویدچه ماه آسمانگفتمش در پیش رخسار تو باشد عذر خواه
صفحهٔ ۱ از ۳