خلوتی با بلند اقبال
شمارهٔ ۴۱۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
در دلم عشق آتشی افروختهکارزوهای دلم را سوخته
۲
گوئی استاد ازل جز جور و کینیار را درس دگر ناموخته
۳
چشم من آخر تلف کرد از غمشدر دلم خون هر چه بود اندوخته
۴
کم ملامت کن که پیر می فروشمی خرد جان ها می ار بفروخته
صفحهٔ ۱ از ۲