خلوتی با بلند اقبال
شمارهٔ ۴۵۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
برقع ز رخ گشودی دل ازکفم ربودیچون دل ربودی ازمن خود رو نهان نمودی
۲
ای سرو قد مه رورفتی به حرف بدگوهر کس هر آنچه بد گفت در حق من شنودی
۳
از بردباری من جور توبیشتر شدبرمهرم آنچه افزود بر قهر خود فزودی
۴
بامن جفایت ار هست از بهر آزمایشاندر وفا مگر نه صدبارم آزمودی
صفحهٔ ۱ از ۲