خلوتی با بلند اقبال
شمارهٔ ۴۶۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
وفا گر بگوئیم داری نداریصفا گر بگوئیم داری نداری
۲
به ما بوسه ای از لب شکرینتروا گر بگوئیم داری نداری
۳
به هر کس تو را التفات است امابه ما گر بگوئیم داری نداری
۴
به قتل من بینوای ستم کشابا گر بگوئیم داری نداری
صفحهٔ ۱ از ۳