خلوتی با بلند اقبال
شمارهٔ ۵۰۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نظر در آینه کن تا جمال خویش ببینیز حسن خود شوی آگه به روز من بنشینی
۲
عدوی پیر وجوانی بلای تاب وتوانیبه جلوه دشمن جانی به عشوه آفت دینی
۳
میان ماه وفلک با تو هیچ فرق ندیدمجز اینکه اوست مه اسمان تو ماه زمینی
۴
بگوکه مشک ازین پس کسی به فارس نیاردکه تو به هر خم گیسو هزار تبت و چینی
صفحهٔ ۱ از ۲