خلوتی با بلند اقبال
شمارهٔ ۵۰۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
اگر در آینه روزی جمال خویش ببینیزحال من شوی آگه به روز من بنشینی
۲
زهی به صنعت باری زماه فرق نداریجز این که اومه گردون بودتوماه زمینی
۳
نه آفتاب ونه نوری و نه پری و نه حورینه آدمی نه فرشته هم آن تمام وهم اینی
۴
ندانمت به چه مانی که جان وجان جهانینگیری ار به خطایم نگارخانه چینی
صفحهٔ ۱ از ۲