خلوتی با بلند اقبال
بخش ۱۲ - در نصیحت
بخش چهارم
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دلا حاجت خود بردوست برکه مأیوسی آرد زجای دگر
۲
روا نیست حاجت به کس بردنتکه باشد نکوتر از او مردنت
۳
طمع را چه خوش باشدار سر بریاگر نان نباشد به خوان خون خوری
۴
بکن فرش از خاک اگر فرش نیستکسی کو نشد فرشش از خاک کیست
صفحهٔ ۱ از ۳