خلوتی با صابر همدانی
شمارهٔ ۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
جلوه گر خواهی چو در آئینه روی خویش رادر ضمیر ما ببین روی نکوی خویش را
۲
ظاهر و باطن نکویی را دریغ از ما مدارگل دریغ از کس ندارد رنگ و بوی خویش را
۳
عقده از زلف تو بگشود و بکار من ببستتا بدست شانه دادی تار موی خویش را
۴
منکه دل بود از برایم چاره جو در هر غمیگم براه عشق کردم چاره جوی خویش را
صفحهٔ ۱ از ۳