خلوتی با صابر همدانی
شمارهٔ ۱۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هر که آمد در جهان پست و رفترشتهٔ الفت ز ما بگسست و رفت
۲
مرگ صیاد است و، صیدش آدمی استکو که زین صیاد، سالم جست و رفت؟
۳
عمر ما، همچون نسیم صبحگاهآمد و از پا دمی ننشست و رفت
۴
آدمی را، تن طلسم جان بودعاقبت میبایدش بشکست و رفت
صفحهٔ ۱ از ۲