خلوتی با فیاض لاهیجی
شمارهٔ ۱۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آتش چکد چو آب ز طرز بیان ماگویی که شعله‌ایست زبان در دهان ما
۲
از عکس چهره هر دو قدم در دیار عشقطرح بهار ریخته رنگ خزان ما
۳
امشب که داشتیم حدیث رخت نبوددلسوزتر ز شمع کسی همزبان ما
۴
چون خامة شکسته‌نویسان به وصف زلفحرف درست سر نزند از زبان ما
صفحهٔ ۱ از ۲