خلوتی با فیاض لاهیجی
شمارهٔ ۱۱۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نه زابرش خبر و نه ز بهارش یادستملک دل زآب دم تیغ ستم آبادست
۲
دستگیریش به جز تیشه درین راه نبودعاشقان رحم به بیچارگی فرهادست
۳
نقش شیرین اگر از موی نگارد شاپورکوهکن تیشه به دستش قلم فولادست
۴
سر مو عیب ندارد خط جان‌پرور دوستمی‌‌توان یافت که مشق قلم استادست
صفحهٔ ۱ از ۲