خلوتی با فیاض لاهیجی
شمارهٔ ۱۷۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از هستی تو عالم دیوانه پر شدستدر خانه نیستی وز تو خانه پر شدست
۲
عالم فشرده‌اند که آدم سرشته‌اندخم‌ها تهی شدست که پیمانه پر شدست
۳
کردم ز صد در از پی دل التماس غمتا خوشه خوشه خرمن این دانه پر شدست
۴
محرومیم چسان نفزاید ز مجلسیکز آشنا تهی وز بیگانه پر شدست!
صفحهٔ ۱ از ۲