خلوتی با فیاض لاهیجی
شمارهٔ ۱۹۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هر که در کوی تو چندی چو دلم منزل داشتدایم از زلف سیاهت گرهی در دل داشت
۲
رشکی کشتة شوقم که همان بعد هلاکچشم حسرت نگران بر اثر قاتل داشت
۳
روزی برق شود سبزة این دشت آخرهر چه در کوی وفا سبز شد، این حاصل داشت
۴
در میان لجّة غم داشت رهی چون کف دستکشتی ما خطر آن بود که در ساحل داشت
صفحهٔ ۱ از ۲