خلوتی با فیاض لاهیجی
شمارهٔ ۲۳۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کارم از گفتن لطفت به غرامت افتادصوفی از قرب به اظهار کرامت افتاد
۲
گشت معلوم که با من چه قیامت کردستهر که را چشم بر آن جلوة قامت افتاد
۳
از پی شیشة من دامن پر سنگ آمدهر که را راه به وادیّ ملامت افتاد
۴
همه را در ره او پای فرو رفت به گنجسعی ما بود که کارش به ندامت افتاد
صفحهٔ ۱ از ۲