خلوتی با فیاض لاهیجی
شمارهٔ ۲۵۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز اشکم چهره گه خونین و گه همرنگ زر داردمر آن رنگرز هر لحظه در رنگ دگر دارد
۲
اگر در آرزوی پای بوسش خاک گردیدمنسیمی آید و ناگه مرا از خاک بردارد
۳
چه شد بازم، دگر روی دلم با کیست کز سینهنفس می‌آید و همراه خود خیل اثر دارد
۴
ترا شیوه تغافل آسمان را کار بی‌مهریبرای کشتن ما هر کسی فکر دگر دارد
صفحهٔ ۱ از ۲