خلوتی با فیاض لاهیجی
شمارهٔ ۳۰۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
عجب ار درین بهاران گل و لاله بار گیردکه ز گرد خاطر من نفس بهار گیرد
۲
لب سر به مُهر من شد سبب گشاد عالمکه اگر نفس گشایم دل روزگار گیرد
۳
به میان بحرم اما همه تن چو موج لرزمکه مباد در میانم هوس کنار گیرد
۴
ضرور شد تپیدن دل بیقرار ما راکه گر از تپش بیفتد به کجا قرار گیرد
صفحهٔ ۱ از ۳