خلوتی با فیاض لاهیجی
شمارهٔ ۳۲۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خوشا آن دل که تا جان باشدش اندوهگین باشددل آسوده می‌باید که در زیر زمین باشد
۲
کجا داد دل پرحسرت من می‌دهد وصلیکه تا مژگان زنی بر هم نگاه واپسین باشد
۳
دل از جور و جفایش نشئة مهر و وفا یابدکه کار نازنینان هر چه باشد نازنین باشد
۴
به هر جانب سمند جلوه بی‌باکانه می‌تازینمی‌ترسی که تا دیدن نگاهی در کمین باشد؟
صفحهٔ ۱ از ۲