خلوتی با فیاض لاهیجی
شمارهٔ ۴۰۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بلبل ز شیوة تو به فریاد می‌رودبوی گل از نسیم تو بر باد می‌رود
۲
آواز تیشه مضطرب آید به گوش دلشیرین مگر به دیدن فرهاد می‌رود!
۳
زین دشت پابرهنه گذشتم چو گردبادصید این چنین به کوچة صیّاد می‌رود
۴
من شیشه دل به بزم بتان جای چون کنم!آنجا سخن ز آهن و فولاد می‌رود
صفحهٔ ۱ از ۲