خلوتی با فیاض لاهیجی
شمارهٔ ۵۳۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به کوی عشق در پیری چنان از پای افتادمکه تا روز قیامت برنخواهد خاست فریادم
۲
چو من بی‌حاصلی آخر به کام عشق می‌آیدنبودی عشق، از بهر چه می‌کردند ایجادم
۳
هوس را پایه بر کامست زان سست است دیوارشچو عشقم پی به ناکامی است زان سخت است بنیادم
۴
نزاکت پرور آغوش لطفم، آفتاب منبه یک تابش توان چون شبنم گل داد بر بادم
صفحهٔ ۱ از ۵