خلوتی با وحشی بافقی
شمارهٔ ۱۵۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بتان که اهل تعلق به قید شان بندندغریب سخت دلی چند سست پیوندند
۲
تهیهٔ سبب گریه‌های چون زهر استشکر فشانی اینان که در شکر خندند
۳
در این جریده افسوس رنگ معنی نیستچنین نگاشته مطبوع صورتی چندند
۴
به رود نیل فکندند دیدهٔ پدرانجماعتی که از ایشان بهینه فرزندند
صفحهٔ ۱ از ۲