خلوتی با سیدای نسفی
شمارهٔ ۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خداوندا رهایی ده ز بند درد پایم رانگه از غنچه خسبی دار باغ دلگشایم را
۲
توانایی کرم فرما که بی امداد برخیزممکن محتاج بر دست کسی دیگر عصایم را
۳
در فیض سحر خیزی مکن پوشیده بر رویممگردان از سخن بیگانه طبع آشنایم را
۴
زبانم را مده در پیش اهل جود کوتاهیمکن پنهان درون آستین دست رسایم را
صفحهٔ ۱ از ۲