خلوتی با سیدای نسفی
شمارهٔ ۱۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نرم شد از خواب غفلت بستر سنگین ماباشد از مغز سر ما پنبه بالین ما
۲
کرده ایم از خانه بردوشی اقامت را وداعگردباد دامن صحرا بود تمکین ما
۳
آستین عمریست از سیر چمن افشانده ایمنیست کم از غنچه گل دامن پرچین ما
۴
خصم را بر خاک عاجز نالی ما می کشدسرخ رو آید به میدان خنجر چوبین ما
صفحهٔ ۱ از ۲