خلوتی با سیدای نسفی
شمارهٔ ۳۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تیره بختی گفت در گوش خطش راز مراکرد روشن عاقبت این سرمه آواز مرا
۲
سیر از خود رفتن من می دهد بوی وداعکرده اند از نکهت گل بال پرواز مرا
۳
تهمت نقصان پر و بال مرا از کو تهیستکرده است آسودگی مقراض پرداز مرا
۴
دولت دنیا دل آسوده ام را نقش پاستسایه بال هما صید است شهباز مرا
صفحهٔ ۱ از ۲