خلوتی با سیدای نسفی
شمارهٔ ۳۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خون می چکد چو غنچه گل از سخن مراتیغ برهنه ایست زبان در دهن مرا
۲
در هیچ جا قرار ندارم چو آفتابمهر رخ تو کرده چنین بی وطن مرا
۳
پروانه را به بزم خود ای شمع ره مدهکوته زبان مساز بهر انجمن مرا
۴
بعد از هلاکم از سر خاکم چو بگذریسازد علم میان شهیدان کفن مرا
صفحهٔ ۱ از ۲