خلوتی با سیدای نسفی
شمارهٔ ۶۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هر شب از یادت منور می کنم کاشانه راگردباد آه می سازم چراغ خانه را
۲
می کند عشاق را سنگ فلاخن کوی توجوش سودای تو گرداند سر دیوانه را
۳
تا به زلفت ره نیابد دست غماز نسیممی کنم خار سر دیوار کویت شانه را
۴
ساغر ما را زدی چون لاله بر خاک سیاهکرده چشم باده نوشت سرمه دان پیمانه را
صفحهٔ ۱ از ۲