خلوتی با سیدای نسفی
شمارهٔ ۶۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا به آن گلگون قبا چون سایه همدوشیم ماپیرهن در خون خود آلوده می پوشیم ما
۲
پیش ما ای شمع لاف صحبت آرایی مزنصد زبان داریم همچون شانه خاموشیم ما
۳
بال قمری سرو را باشد حصار عافیتیار در هر جا بغل بگشاید آغوشیم ما
۴
از صفای سینه بی کینه گوهر می کنیمچون صدف یک قطره آبی که می نوشیم ما
صفحهٔ ۱ از ۳