خلوتی با سیدای نسفی
شمارهٔ ۷۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز داغ دل مزین ساختم پروانه خود راچراغان از پر طاووس کردم خانه خود را
۲
ز دست اضطراب نفس تن پرور نیاسودمسپند روی آتش تا نکردم دانه خود را
۳
سبوی می پرستان را کف دست گدا دیدمنهادم مهر خاموشی به لب پیمانه خود را
۴
ز دست نارسایی دادم از کف زلف شیرین رازدم چون تیشه آخر بر سر خود شانه خود را
صفحهٔ ۱ از ۳