خلوتی با سیدای نسفی
شمارهٔ ۷۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خط رخسار تو شبها برد از هوش مراپر ز مهتاب شود هاله آغوش مرا
۲
به تماشای تو هرگاه که بی خود گردمنبض جنباند و فریاد کند گوش مرا
۳
پرده چشم حجاب دل روشن نشودنتوان کرد چو آئینه نمد پوش مرا
۴
کارم از کم سخنی غنچه صفت در گره استکرده عمریست حصاری لب خاموش مرا
صفحهٔ ۱ از ۲