خلوتی با سیدای نسفی
شمارهٔ ۸۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
زد بر زمین چو نقش قدم آسمان مراهموار کرد پست و بلند جهان مرا
۲
از جنبش نسیم گل از جای می روماز بس که کرده موسم پیری خزان مرا
۳
آبم بود ز اشک و چراغم زدود آهای وای بر کسی که شود میهمان مرا
۴
درویشم و بهشت برین است کلبه امنتوان فریب داد به لبهای نان مرا
صفحهٔ ۱ از ۵