خلوتی با سیدای نسفی
شمارهٔ ۹۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خانه بر دوشم دو زانو متکا باشد مرابستر و بالین ز نقش بوریا باشد مرا
۲
آسمان باشد سیه بر چشم چون سرمه داناز زمین گردی که خیزد توتیا باشد مرا
۳
صحبت آئینه منع از سیر گلشن می کندجبهه واکرده باغ دلگشا باشد مرا
۴
گرد خود هر روز می گردم برای دانه ییبر سر این دستار سنگ آسیا باشد مرا
صفحهٔ ۱ از ۵