خلوتی با سیدای نسفی
شمارهٔ ۱۱۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
پیشانی ناز او از موج نگه چین بستمژگان ستم برخاست ابروی کمر کین بست
۲
چشم به عتاب آمد خونم به تغافل ریختشمشاد خرامانش در پای نگارین بست
۳
از داغ سراپایم انگشت نما گردیدزآئینه سیمایش ملک دلم آئین بست
۴
گلزار تماشا گشت هر جا که اقامت کردگلدسته رعنایی از رشته تمکین بست
صفحهٔ ۱ از ۲