خلوتی با سیدای نسفی
شمارهٔ ۱۱۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
در برم دل عندلیب بوستان گم کرده استجان در اعضایم چو مرغ آشیان گم کرده است
۲
لاله صحرا دهد از خیمه لیلی نشانگردبادش خاکسار خان و مان گرم کرده است
۳
سایه اقبال می جوید سریی مغز رادولت دنیا همای استخوان گم کرده است
۴
طفل دورافتاده از مادر شود پر ریختهتیر تاب آورده آغوش کمان گم کرده است
صفحهٔ ۱ از ۲