خلوتی با سیدای نسفی
شمارهٔ ۱۱۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
همره اغیار آن گل سر به صحرا کرد و رفتآتش داغ مرا چون لاله بالا کرد و رفت
۲
مدتی چون سرو بودم پای بست یک زمینتند بادی آمد از یکسوی بیجا کرد و رفت
۳
می کشد سوی زمین هند بخت تیره امخاکمالم بس که چون نقش کف پا کرد و رفت
۴
در غم او برق بر من گوشه چشمی نمودآتشی در خرمن گلهای رعنا کرد و رفت
صفحهٔ ۱ از ۲