خلوتی با سیدای نسفی
شمارهٔ ۱۱۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دلم به پرده دریهای اشک خورسند استمحبت پدری عیب پوش فرزند است
۲
به غیر محنت و غم نیست قسمت فرهادهمیشه خون جگر روزیی هنرمند است
۳
ز اهل جود صدایی بروز نمی آیددر مروت احسان ز پشت او بند است
۴
به توبه یی که شکستی درست تکیه مکنبنه ز دست عصایی که سست پیوند است
صفحهٔ ۱ از ۲