خلوتی با سیدای نسفی
شمارهٔ ۱۳۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای مقدم تو قبله چشم تر من استهر جا که نقش پای تو باشد سر من است
۲
خوابم بدیده بی تو چو شبنم بود حرامشبها اگر چه خرمن گل بستر من است
۳
در کوی تو غبار مرا می برد نسیمهر جا که منزل تو بود محشر من است
۴
بیرون شدم ز بیضه و گشتم اسیر دامایام در شکنجه بال و پر من است
صفحهٔ ۱ از ۲