خلوتی با سیدای نسفی
شمارهٔ ۲۵۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
می پرستی های آن لبهای خندانت چه شدتلخ گوئی های لعل شکرافشانت چه شد
۲
فوطه زاری همان در گردن قمری بجاستسرکشی ها کردن سرو خرامانت چه شد
۳
سبزه ات چون سنبل از دیوار گلشن سرکشیدآب و تاب شبنم و بزم گلستانت چه شد
۴
ناوکت با یک ادا از جوشن جان می گذشتقوت بازو و دلدوزیی مژگانت چه شد
صفحهٔ ۱ از ۲