خلوتی با سیدای نسفی
شمارهٔ ۲۹۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نام و نشان به دهر ز اهل کرم نماندرقت از محیط گوهر و در ابر نم نماند
۲
از مردم زمانه مروت وداع کردبا اهل روزگار به غیر از ستم نماند
۳
از باد صبح غنچه دل وا نمی شودفیضی که بود در نفس صبحدم نماند
۴
دریادلان شدندهمه آه بر جگردر چشم ابر گریه و در بحر نم نماند
صفحهٔ ۱ از ۳